Μετά την απόφαση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου για ανεξέλεγκτη διαχείριση λυμάτων στο Μανδράκι και έλλειψη αδειοδότησης, η παραπομπή του δημάρχου στο Β Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου φέρνει στο προσκήνιο δεύτερο μέτωπο ευθύνης για δραστηριότητες χωρίς άδεια και περιβαλλοντική υποβάθμιση
Ο δημόσιος διάλογος στη Νίσυρο για τη διαχείριση κρίσιμων υποδομών δεν πρόλαβε να κοπάσει από την επιβολή του προστίμου των 27.216€ στον Δήμο Νισύρου και ήδη ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο που βαθαίνει το αποτύπωμα της υπόθεσης.
Η διοικητική κύρωση που επιβλήθηκε πρόσφατα για ανεξέλεγκτη διαχείριση λυμάτων και έλλειψη περιβαλλοντικής αδειοδότησης είχε προκαλέσει έντονη πολιτική και θεσμική ένταση, με τον δήμαρχο κ. Χριστοφή Κορωναίο να αντιδρά δημόσια μέσω ανακοίνωσης, εκφράζοντας διαμαρτυρία με όλους τους τόνους.
Όμως, πλέον, πέρα από το διοικητικό σκέλος, αναδεικνύεται και η ποινική διάσταση, καθώς ο δήμαρχος έχει παραπεμφθεί σε δίκη ενώπιον του Β’ Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου στη Ρόδο.
Το πρόστιμο των 27.216€ ως προοίμιο μιας ευρύτερης εικόνας
Η διοικητική απόφαση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου για τα αστικά λύματα στο Μανδράκι, με ημερομηνία έκδοσης 20/01/2026 δεν εμφανίστηκε ως μεμονωμένο επεισόδιο. Στηρίζεται, όπως προκύπτει από τα υπηρεσιακά έγγραφα και την περιγραφή της διοικητικής διαδρομής, σε καταγγελίες, αυτοψίες, ελεγκτικές εκθέσεις και αλληλογραφία που εκτείνεται χρονικά από το 2022 έως το 2025.
Στον πυρήνα της απόφασης αποδίδονται 2 παραβάσεις που χαρακτηρίζονται σημαντικές. Η πρώτη αφορά λειτουργία έργου ή δραστηριότητας διαχείρισης αστικών λυμάτων χωρίς περιβαλλοντική αδειοδότηση. Η δεύτερη αφορά υποβάθμιση του περιβάλλοντος κατά την έννοια του πλαισίου του Ν. 1650/1986, καθώς καταγράφεται ανεξέλεγκτη διαχείριση με αυθαίρετες εγκαταστάσεις και αυθαίρετη διάθεση λυμάτων, με επιβάρυνση στη δημόσια υγεία και στο περιβάλλον.
Η διοικητική πράξη, ωστόσο, έχει και μια ακόμη ιδιαιτερότητα που βαραίνει πολιτικά, καθώς ξεκαθαρίζεται ότι η κύρωση είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε πλάνο διορθωτικών ενεργειών. Με άλλα λόγια, ακόμη και αν ο Δήμος δηλώσει ή δρομολογήσει παρεμβάσεις συμμόρφωσης, η παράβαση, σύμφωνα με τη διοίκηση, έχει ήδη τεκμηριωθεί ως γεγονός που παράγει διοικητική συνέπεια.
Το χρονικό των ελέγχων που οδήγησε στην κύρωση
Η εικόνα που περιγράφεται στην απόφαση παραπέμπει σε μια υπόθεση σταδιακής συσσώρευσης ευρημάτων. Αναφέρονται έγγραφα του Αστυνομικού Σταθμού Νισύρου για διερεύνηση καταγγελιών πολιτών ήδη από 18/07/2022 και 25/07/2023, με αναφορά σε ρύπανση στην περιοχή του κτηρίου της ΔΕΗ. Καταγράφεται εντολή επιθεώρησης στις 13/09/2023 και αυτοψία στις 19/09/2023, ενώ ακολουθεί προσωρινή έκθεση ελέγχου στις 13/10/2023 που διαβιβάστηκε στον Δήμο στις 16/10/2023 με κλήση για υποβολή απόψεων.
Το 2024 μνημονεύεται έγγραφο του Δήμου στις 25/01/2024 ως απάντηση σε καταγγελία για λειτουργία παράνομου βόθρου. Η πιο πρόσφατη φάση ξεκινά με καταγγελία της 27/06/2025, εντολή επιθεώρησης στις 10/07/2025, επιτόπια αυτοψία στις 16/07/2025, συμπληρωματική προσωρινή έκθεση στις 21/08/2025 και στη συνέχεια σημειώνεται άπρακτη παρέλευση προθεσμίας υποβολής απόψεων. Το νήμα οδηγεί στην Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης με Πλάνο Διορθωτικών Ενεργειών στις 11/12/2025, η οποία περιλαμβάνει εισήγηση προστίμου και διαβιβάζεται στον Δήμο στις 12/12/2025.
Η νέα υπόθεση που οδηγεί σε δίκη και αλλάζει το βάρος της συζήτησης
Ενώ η δημόσια αντιπαράθεση είχε εστιαστεί στο πρόστιμο και στην πολιτική διαχείριση της κύρωσης, η παραπομπή του δημάρχου σε δίκη έρχεται να μεταφέρει το κέντρο βάρους και στο ποινικό επίπεδο. Ο δήμαρχος κ. Χριστοφής Κορωναίος, παραπέμφθηκε ενώπιον του Β’ Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, ιδιάζουσας δωσιδικίας, στη Ρόδο στις 11-03-2026.
Το κατηγορητήριο, όπως αποτυπώνεται, αφορά άσκηση δραστηριότητας εντός του έτους 2023 χωρίς την απαιτούμενη άδεια, κατά παράβαση του Ν. 1650/1986 όπως έχει τροποποιηθεί, με αποτέλεσμα την πρόκληση υποβάθμισης του περιβάλλοντος. Το κείμενο εξειδικεύει ότι η υποβάθμιση αφορά στο σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων που επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, στην ποιότητα ζωής, στην υγεία των κατοίκων, στην ιστορική και πολιτιστική παράδοση και στις αισθητικές αξίες, ενώ επισημαίνεται ότι ο δήμαρχος είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να αποτρέψει την εξέλιξη αυτή.
Στο πρώτο σκέλος της υπόθεσης περιγράφεται η διαχείριση των αστικών λυμάτων του Μανδρακίου.
Αναφέρεται ότι τα λύματα συγκεντρώνονταν σε βυτίο που είχε τοποθετηθεί από τον Δήμο στον χώρο του κτηρίου της ΔΕΗ, σε απόσταση περίπου 1 χλμ. από τον οικισμό Μανδράκι, και στη συνέχεια απομακρύνονταν με βυτιοφόρο όχημα ή επιχωματώνονταν εντός γηπέδου όπου βρισκόταν ο ΧΥΤΑ Νισύρου στη θέση Λινούρα. Η αιχμή εδώ, όπως τίθεται, είναι ότι όφειλε να έχει ληφθεί περιβαλλοντική αδειοδότηση για το έργο ή δραστηριότητα και ότι αυτό δεν έγινε.
Στο δεύτερο σκέλος περιγράφεται η λειτουργία ΧΥΤΑ, για την οποία αναφέρεται ότι όφειλε να ληφθεί περιβαλλοντική αδειοδότηση για υποδομή.
Στο κείμενο γίνεται λόγος για λειτουργία που αποδίδεται ως χώρος ανεξέλεγκτης διάθεσης απορριμμάτων, με επιπτώσεις σε δημόσια υγεία και περιβάλλον. Εντάσσεται επίσης ως κρίσιμο στοιχείο το ό,τι, όπως αναφέρεται, είχε οχληθεί επανειλημμένα προς τούτο από κατοίκους της περιοχής.
Με αυτόν τον τρόπο η ποινική υπόθεση δεν περιορίζεται σε τυπική παράλειψη αδειοδότησης, αλλά περιγράφεται ως αλληλουχία ενεργειών και παραλείψεων που παρήγαγαν, κατά την εισαγγελική αποτύπωση, ουσιαστικό αποτέλεσμα υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος, με επίδραση στην ποιότητα ζωής και στην υγεία των κατοίκων.
Το κρίσιμο σημείο για την τοπική κοινωνία και για τον θεσμό της αυτοδιοίκησης είναι ότι πλέον συνυπάρχουν 2 παράλληλες γραμμές πίεσης. Από τη μία υπάρχει η διοικητική κύρωση των 27.216€ που πατά πάνω σε ακολουθία ελέγχων και χαρακτηρίζει τις παραβάσεις σημαντικές.
Από την άλλη υπάρχει η ποινική διαδικασία που αποδίδει ευθύνη σε πρόσωπο και μεταφέρει το πεδίο από την υπηρεσιακή τεκμηρίωση στο ακροατήριο, με συγκεκριμένη δικάσιμο στις 11-03-2026 στη Ρόδο.
Η σύμπτωση των 2 αυτών εξελίξεων συμπυκνώνει μια ευρύτερη εικόνα: στη Νίσυρο τα ζητήματα περιβαλλοντικής προστασίας δεν εμφανίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά ως πεδία όπου διασταυρώνονται η δημόσια υγεία, η διοικητική συμμόρφωση, οι καταγγελίες πολιτών, οι αυτοψίες και τελικά η ποινική αξιολόγηση των πράξεων και παραλείψεων.
Σε ένα μικρό νησί, όπου οι υποδομές διαχείρισης λυμάτων και απορριμμάτων είναι καθοριστικές για την ποιότητα ζωής και για το τουριστικό και κοινωνικό αποτύπωμα, η υπόθεση παίρνει αναπόφευκτα χαρακτήρα δοκιμασίας θεσμικής αξιοπιστίας.
Πηγή:www.dimokratiki.gr
