Η δημοσιοποίηση φωτογραφιών και λεπτομερειών από θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα πριν ακόμη ενημερωθούν επίσημα όλοι οι συγγενείς από τις αρμόδιες αρχές και τους γιατρούς κατά την εκτίμηση μου μετά πολλών χρόνων εργασίας στο νοσοκομείο και αντιμετώπισης θανατηφόρων δυστυχημάτων ή άλλων αιφνίδιων θανάτων,δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με δημοσιογραφική επιτυχία. Το παρόν σχόλιο κάθε άλλο παρά έχει ως στόχο να υποδείξει στα μέσα ενημέρωσης πώς να ασκήσουν το έργο τους ούτε να αμφισβητήσει τον σημαντικό ρόλο της δημοσιογραφίας στην ενημέρωση της κοινωνίας.Εκτιμώ την ευσυνειδησία και την εντιμότητά τους και ευχαριστω για το βήμα φιλοξενίας που συχνά μου παραχωρούν στα μέσα τους. Σκοπός του σχολίου είναι να αναδειχθεί και αυτή η συχνά παραγνωρισμένη πλευρά: ότι η βιαστική δημοσιοποίηση εικόνων και πληροφοριών, ακόμη και χωρίς αναφορά ονομάτων αλλά με αναγνωρίσιμες φωτογραφίες που παραπεμπουν στην ταυτότητα του θύματος, μπορεί να προκαλέσει βαθιά ψυχικά τραύματα σε ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή βιώνουν την πιο δύσκολη ώρα της ζωής τους.Όπως η σημερινή στιγμή για μια αγαπητή οικογένεια συμπολιτών μας που βιώσαμε το πρωί στο νοσοκομείο.
Στην εποχή της άμεσης ενημέρωσης, όπου μια είδηση δημοσιεύεται μέσα σε λίγα λεπτά και αναπαράγεται αστραπιαία στα κοινωνικά δίκτυα, συχνά μπορεί να παραβέπεται ότι πίσω από κάθε «είδηση» υπάρχουν άνθρωποι, σε διαφορετικές καταστάσεις . Υπάρχουν οικογένειες, παιδιά, γονείς και φίλοι που βιώνουν μια τραγωδία τη στιγμή ακριβώς που κάποιοι άλλοι επιδιώκουν να κάνουν την δουλειά τους,δημοσιοποιώντας πρώτοι την είδηση. Όμως , δεν προσφέρει τίποτε η ανάρτηση φωτογραφιών από τόπους δυστυχημάτων, ούτε η βιαστική δημοσίευση στοιχείων όταν ακόμη η αστυνομία και οι υγειονομικές αρχές δεν έχουν ολοκληρώσει το αυτονόητο καθήκον της ενημέρωσης των οικείων.Ιδιαίτερα δύσκολες είναι οι περιπτώσεις όπου ανήλικα παιδιά πληροφορούνται πιθανόν τον θάνατο του γονέα τους μέσα από μια οθόνη κινητού, από συμμαθητές ή από τις άμεσες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Όταν ένα παιδί βρίσκεται στο σχολείο και ένα άλλο σε σχολική εκδρομή, μακριά από το οικογενειακό περιβάλλον και χωρίς ψυχολογική υποστήριξη, η ανεξέλεγκτη διαρροή πληροφοριών μπορεί να μετατραπεί σε δεύτερο τραύμα που συνοδεύει την μνήμη της απώλειας για χρόνια.
Η μικρή κοινωνία δεν έχει ανάγκη από «δημοσιογραφία σοκ», όπως σε αποξενωμένες κοινωνίες, μεγάλων αστικών κέντρων, που κυρίως νοιάζονται για την πρωτιά της είδησης και λίγο νοιάζεται για τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο περιβάλλον του θύματος.Στην μικρή μας πόλη θλιβόμαστε όλοι για έναν αιφνίδιο χαμό ενός συνανθρώπου μας, ακόμη κι αν δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά Η ελευθερία του Τύπου είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Όμως η ελευθερία αυτή συνοδεύεται από ευθύνη, στις μικρές κοινωνίες κι από ενσυναίσθηση. Η δημοσιογραφία οφείλει μεν να υπηρετεί την ενημέρωση αλλά χωρίς να υπερβαίνει το δικαίωμα μιας οικογένειας ή έστω του στενού συγγενικού περιβάλλοντος να πληροφορηθεί μια τραγωδία με αξιοπρέπεια, από τους αρμόδιους και με την εξασφάλιση της απαραίτητης υποστήριξης όπου κι όταν κρίνεται απαραίτητη.
Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση και επαγγελματική δεοντολογία για να μην φορτιστεί η είδηση απο την τραγικότητά της, σεβασμός στο Πρόσωπο του θύματος και ενσυναίσθηση στο οικογενειακό του περιβάλλο. Πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι στα τοπικά μέσα ενημέρωσης,, διαθέτουν αυτές τις ικανότητες . Γνωρίζουν ότι η είδηση μπορεί να διαρκεί λίγες ώρες αλλά ο πόνος μιας οικογένειας διαρκεί μια ζωή.
